Kortjakje kwam zuchtend en steunend op de redactie deze week. De preek was zo ontzettend lang! Ze had – naar eigen zeggen – een houten bips van al dat zitten zondag. En dan ook nog een blog schrijven! Met het vooruitzicht op oliebollen en appelbeignets heeft ze haar ‘zware’ taak kunnen overzien.
Wat mag het je kosten?
Uitdaging
Ja, de preek was lang! Dat maakt mijn taak wel extra uitdagend. Wat kan ik mijn trouwe lezers deze week vertellen over de preek? Doe ik hen niet tekort door niet alles te benoemen? Het heeft me wat denkwerk gekost om te besluiten wat ik wilde uitlichten. De preek zelf beluisteren lijkt me dan ook een goed idee. Het resultaat van deze week is een ietwat meer persoonlijke blog!
Zondagschristen
Poe, daar zat ik dan. Wat voor christen ben ik nu eigenlijk? Leef ik het, adem ik het? Ook doordeweeks? Of ben ik een zondagschristen die voornamelijk ‘netjes’ naar de kerk gaat, de Bijbel leest en bidt voor het eten – wel twee keer per dag! Maar wat kost me dat eigenlijk? Lieve lezers, voor mij was de preek echt even confronterend deze week.
Knielen
De spreker vertelde dat hij, in de moeilijke perioden van zijn leven, op zijn knieën ging voor God om te laten zien dat hij zich overgaf aan Hem. Net als de wijzen uit het Oosten; zij konden niet anders dan neervallen op hun knieën voor baby Jezus (Mattheüs 2). Hoewel… baby? De spreker vertelde dat de tijdsbalk zoals wij die denken te lezen, wellicht helemaal niet overeenkomt met de werkelijkheid. Misschien was Jezus op dat moment namelijk al een koter van twee jaar!
In ieder geval: knielen. Dat is een houding van overgave. Een teken: ik wil U aanbidden, Heer. Het gaat dan niet meer om wie ik ben, maar om wie Hij is. In het Grieks wordt dit (in dit Bijbelgedeelte) verwoord als προσκυνέω.. Dit gaat zo diep! Het betekent zoiets als: de hand pakken en deze kussen, ter verering van de persoon die de kus ontvangt.
Ruimte maken
Ik werd er wel een beetje benauwd van hoor! Normaal blijft de spreker op het podium staan, maar nu stond hij ineens naast mij! Ik was bang dat hij mij via de microfoon vragen zou gaan stellen. In de schoolbanken doen ze dat soms ook: zomaar iemand in de klas een vraag stellen. Daar ben ik doordeweeks ziek van! Maar goed, de strekking van het verhaal werd me duidelijk: om God in je te laten werken, moet je soms zelf (een) ruimte creëren.
War Room
Alles wat er verteld is door de spreker, deed mij denken aan een film die ik deze week heb gezien. Hoewel ik normaliter weloverwogen niet schrijf over dingen buiten de preek, wilde ik dit toch graag benoemen. De film ging over een vrouw die leerde te bidden en daarmee de ‘oorlogen’ in haar leven bevocht. Ze had daar een speciale kamer voor in haar huis. Ze maakte dus echt ruimte – plaats – voor God om te zijn, te werken en haar gebeden te verhoren. De film heet War Room en staat op Netflix. Ik zou u, bij wijze van deze uitzondering, de film graag willen aanraden. Wellicht iets om de lange oudjaarsavond mee door te komen!
Tot volgend jaar!
Blessings,
Kortjakje