Deze week moesten we Kortjakje eraan herinneren dat er een tijd is van schrijven. Kortjakje bood haar excuses aan en is gelijk aan de slag gegaan.
Aanbidding
Even wat context voordat ik tot de inhoud overga. De spreekster van afgelopen zondag is samen met haar man een groot fan van aanbidding. Wie de christelijke radio weleens aan heeft staan, zal ongetwijfeld wel een van hun liedjes gehoord hebben. Inmiddels zijn ze zangleider-zangleider. Ze leiden zangleiders op, bedoel ik. Met dat in je achterhoofd, kun je misschien al raden wat het thema van deze preek was. Precies, iets met aanbidding.
Voor alles is een tijd
Aan de hand van Prediker 3 hield de spreekster ons een spiegel voor. In dat Bijbelboek staat dat er voor alles een bepaalde tijd is. De baby voorin hoorde het Bijbelgedeelte en dacht ineens; voor mij is er nu de tijd om te huilen. Waarop er voor de moeder de tijd was om de zaal te verlaten.
En voor mij is er de tijd te schrijven.
Toch gaat het in deze Bijbelverzen niet om onze menselijke, planbare tijd (chronos), maar om een door God gegeven en bedoeld moment (et).
Hij is de basis
Met een vergelijking tussen de wortels van bomen en de vertakkingen die wij mensen in onze longen hebben, liet de spreekster zien dat een boom op elk moment aan het ademen is. Net zoals een boom niet stopt met ademen als het winter of nacht wordt, zo is aanbidding voor ons onmisbaar. Het is geen reactie op een seizoen, maar de basis van waaruit je in álles leeft. Het is gebaseerd op wíe God is, niet op wat wij meemaken. En God is daarbij niet zozeer op zoek naar aanbidding, maar naar aanbidders.
God werkt door de vier verschillende geestelijke seizoenen van ons leven:
- De Winter: Een tijd waarin dingen wegvallen, vreugde en energie afnemen en God lijkt te zwijgen. Toch groeien je geestelijke wortels dieper en vormt God je karakter.
- De Lente: Een tijd van nieuw begin en hoop. Het vraagt om wandelen in geloof en vertrouwen op Hem.
- De Zomer: Het seizoen waarin de vrucht eindelijk zichtbaar wordt; er is bloei, beweging en vreugde. Maar het is ook een periode van verantwoordelijkheid en strijd. Waar God beweegt, probeert de vijand te verstoren, zei de spreekster. Dit vraagt om waakzaamheid en het beschermen van wat er is opgebouwd.
- De Herfst: De tijd van oogsten, (h)erkennen wat God heeft gedaan, vieren en danken. Het gevaar van de herfst is echter dat we gaan leunen op ons succes of krampachtig vasthouden aan wat goed werkte. Net zoals een boom zijn bladeren loslaat, leert de herfst ons om vrucht terug te geven. De focus gaat weer naar de Gever.
Jezus heeft deze seizoenen zelf ook niet overgeslagen. Hij kende zomers van wonderen, maar ook de winter van eenzaamheid aan het kruis. Hij aanvaardde de pijn en liet Zijn leven los om écht vrucht te kunnen dragen.
Vecht niet tegen het seizoen waarin je zit. Je kunt een geestelijk seizoen niet veranderen, maar je kunt God er wel in toelaten en je eraan overgeven.
Blessings,
Kortjakje