Kortjakje kwam deze week ietwat teleurgesteld op de redactie. Haar favoriete spreker bleek er niet te zijn; de enorme hoeveelheid sneeuw op de weg hield hem logischerwijs tegen. In plaats daarvan moest zij het doen met een vervanger. Hoewel die slechts één dag de tijd had om zijn preek voor te bereiden, was dat niet te merken. De onwennigheid was van korte duur, want deze spreker schijnt wel vaker te komen. Hij kondigde zijn thema aan als het derde deel in zijn reeks over het leven van Abraham en raadde aan om zijn eerdere preken terug te luisteren. Dat kan ik u natuurlijk alleen maar aanbevelen. Wij zijn op de redactie niet zo van de goede voornemens, maar deze blog iedere week lezen kunnen wij u van harte aanbevelen.
Het eigen plan
De spreker nam ons mee terug naar Genesis 16, waar Abram en Sarai weinig merken van Gods plan. Tien jaar eerder had God hen een nageslacht beloofd zo talrijk als de sterren, maar de wieg bleef leeg. De wanhoop sloeg toe. In plaats van te wachten op God, besloten ze het heft in eigen handen te nemen. Abram luisterde niet naar God, maar naar het praktische plan van zijn vrouw: de geboorte van een kind forceren via hun slavin, Hagar. Dit ‘menselijke ingrijpen’ leidde echter tot diepe ellende. Hagar vluchtte de woestijn in.
El-Roï: De God die ziet
In de eenzaamheid van de woestijn laat God zich aan Hagar zien in de gedaante van een engel. De spreker benadrukte hier een prachtige waarheid: God wil met ons spreken van hart tot hart, juist wanneer wij het spoor bijster zijn. Hagar krijgt de opdracht terug te keren, maar wel met een belofte. Ze zal een zoon krijgen: Ismaël, wat betekent: “God hoort je”. Hagar geeft God op haar beurt een naam: El-Roï, “De God die mij ziet”.
El Shaddai: De God die afmaakt
Pas vele jaren later, wanneer de moed Abraham waarschijnlijk volledig in de schoenen was gezonken, verschijnt God opnieuw. Hij introduceert Zichzelf als El Shaddai: God de Almachtige. Hij maakt duidelijk dat de belofte niet via Ismaël, maar via de nog te verwachten Izaäk zal lopen. Als teken van dit verbond werden alle mannen van het huis van Abraham diezelfde dag nog besneden. Een enorme operatie waarvoor Abraham veel overtuigingskracht nodig moet hebben gehad, maar het was een noodzakelijke stap van gehoorzaamheid.
Afwachten en bidden
Hoe lang jouw persoonlijke weg met God ook lijkt te duren, Hij maakt af wat Zijn hand is begonnen. God kiest echter Zijn eigen tempo, niet het onze. In de tussentijd is er voor ons eigenlijk maar één juiste houding: standvastig afwachten en blijven bidden.
Blessings,
Kortjakje