Op de redactie werd deze week gezocht naar iemand die een nieuw initiatief op zich wilde nemen, waarna alle blikken al snel richting Kortjakje gingen. Haar eerste automatische reactie? Meteen vier gegronde redenen bedenken waarom ze daar absoluut níét de geschikte persoon voor is!
Gods vuurvlam
Deze preek van afgelopen zondag stond in het teken van “roeping”. De centrale vraag daarbij was: “hoe reageer jij als God je roept voor een taak?”. Ik weet niet of het je weleens overkomt, dat je gevraagd wordt voor een taak of wellicht het idee hebt dat je een bepaalde taak op je moet nemen. Nu, doorgaans voel ik me níet geroepen. Zeker niet op de redactie, want daar weten ze me altijd goed voor het karretje te spannen. Goddelijke bevestiging komt er bovendien zelden van aan te pas. Mozes daarentegen, die werd wel op heel bijzondere wijze door God geroepen voor een taak! God verscheen aan hem in een brandende braamstruik. Dat een braamstruik ineens brandt en “spreekt” is natuurlijk op zich al een wonder. Een nog belangrijker wonder, zo zei de spreker, is dat de struik bleef branden en niet verteerd werd. Als we vervuld zijn met Gods warmte en licht, mogen we dienend bezig zijn zonder ooit op te branden.
Ja, maar…
Mozes die vond het vast indrukwekkend, die struik, maar niet overtuigend! Hij had wel vier redenen om tegen God in te gaan. Mozes begon zijn tegenspraak met de vraag: “dat kan ik toch niet?”. Mozes voelde zich te klein en ongeschikt voor zijn roeping. Gods antwoord was eenvoudig: “Ik ben immers met u”. Het gaat er namelijk niet om wie wij zijn en wat wij kunnen, maar Wie God is! God is sterker!
Mozes aarzelde en vroeg vervolgens: “ken ik U wel goed genoeg? Hoe is Uw naam?”. Mozes aarzelde of hij God wel goed genoeg kende om over Hem te spreken. God antwoordde met: “Ik Ben, die Ik Ben”. God is de eeuwige, onveranderlijke, die altijd voorziet. De God die niet in één hokje te plaatsen is.
Mozes had al tweemaal een, wat mij betreft, overtuigend antwoord van God. De twijfel bleef echter groot. Mozes vroeg God daarom: “Hoe zullen de mensen op mij reageren? Wat als ze me niet geloven?”. De spreker stelde dat God ons nooit zal vragen een weg in te gaan zonder dat Hij ons voorziet van hulpmiddelen. Daarbij sluit Hij aan op datgene wat dicht bij ons staat, de dingen waar we in het alledaagse leven bekend mee zijn. God vroeg Mozes: “wat heb je in je hand?”. De simpele herdersstaf, die Mozes in zijn hand vast had, zou God tot een krachtig middel maken.
Genoeg zo, zou je denken? Nou, Mozes had nog één prangende vraag! Mozes was, naar eigen zeggen, niet een man van het woord. Daarom vroeg hij God: “hoe moet ik met dit probleem (het niet goed kunnen spreken dus) omgaan?”. Mozes wees op zijn eigen onbekwaamheid. Soms denken we dat we pas klaar zijn voor een roeping als een specifiek probleem of een bepaalde beperking uit de weg is geruimd. God beloofde hem, en zo ook jou vandaag, te voorzien. God zou Mozes leren spreken.
Als God iets wil met je leven, je roept voor een bepaalde taak, dan zal Hij voorzien. De vraag is vooral: “hoe reageer jij als God je roept voor een taak?”. Denk daar maar eens goed over na!
Blessings,
Kortjakje