Kortjakje is deze week in geen velden of wegen te bekennen op de redactie. Ze viert vakantie en doet op een strandbedje haar uiterste best om heerlijk comfortabel te ontspannen. Maar de preek van afgelopen zondag – ‘Als God je vraagt om los te laten wat Hij je gaf’ – sluit daar wel heel toepasselijk bij aan. We houden het deze keer kort, zodat zij (en wij) snel weer verder kunnen met loslaten.
Gezinsdrama in de woestijn
Het gezinsleven van Abraham was op z’n zachtst gezegd dynamisch te noemen. In Genesis 21 eiste een gestreste Sarah dat hij zijn slavin Hagar en tienerzoon Ismaël zou wegsturen. Abraham gehoorzaamde, met pijn in zijn hart.
Maar God stelde hem gerust, zorgde voor hen in de woestijn en opende Hagars ogen voor een reddende waterput. Zelfs in deze onmogelijke en pijnlijke situatie laat God zien dat Zijn zorg verder reikt; Hij verliest Hagar en Ismaël niet uit het oog.
Geen discussie, wel een ezel
Vlak daarna volgde de échte test op de berg Moria: het offeren van zijn enige, geliefde zoon Izaäk. Geen discussie of tegenwerpingen dit keer. Abraham zei simpelweg “Hineni” (hier ben ik), zadelde zijn ezel en vertrouwde met alles wat hij had op God. Op het cruciale moment voorzag God in een ram. Yahweh Jireh: God voorziet.
Wat ligt er op jouw altaar?
De spreker wist dit eeuwenoude verhaal op een knappe manier naar het hier en nu te vertalen. Daarbij was duidelijk dat het hem ook veel deed. Hij hield ons een spiegel voor: wie of wat is jouw Izaäk? Wat vraagt God vandaag van jou om los te laten op het altaar? Zijn dat je toekomstplannen, bepaalde verwachtingen, of misschien de natuurlijke behoefte om zelf de touwtjes stevig in handen te houden? De weg naar Moria is zwaar, maar het is geen doodlopende weg. Juist als we durven los te laten wat Hij gaf, laat God Zichzelf zien op een manier die we nog niet kennen.
Blessings (dit keer echt vanaf mijn strandhanddoek),
Kortjakje